Mapa

Otwórz mapę
Rudawy Janowickie
turystyka, tajemnica, marzenia...
  • Rejestracja

Artykuły

Historia Leszczyńca

Leszczyniec

540-660 m n.p.m.

Miejscowość położona w dolinie Wilczyńca w na wysokości 540-660 m n.p.m. Rozciąga się na przestrzeni około 2,3 km, miedzy Szarocinem a Ogorzelcem.
Należy do gminy Kamienna Góra (powiat kamienngórski). Leszczyniec otoczony jest z jednej strony wzniesieniem Bobrzaka (839 m n.p.m.), a z drugiej strony wzniesieniem Wilkowyją (776 m n.p.m.)


Otoczony lasami bukowymi, sosnowymi oraz łąkami z cennymi roślinnymi chronionymi. Przez wieś przechodzi szlak pieszy do Pisarzowic (czarny). W okolicach Leszczyńca w skałach występuje wiele cennych minerałów (nieraz rzadkich). Przy Kościele znajduje się pomnik przyrody cis pospolity (Taxus baccata L.) o obwodzie 1,8 m.


Historia

Nazwy miejscowości na przestrzeni lat: 1349 - Hasilbach, 1667 - Haselbach, 1743 - Hasebach, 1765 - Nieder-, Ober- Haselbach, 1871 - Haselbach, 1945 - Lesznica, 1946 - Leszczyniec

Leszczyniec jest jedną z najstarszych wsi w Rudawskim Parku Krajobrazowym. Odkryto w nim w roku 1897 kamienne narzędzia z epoki kamienia i brązu (około 1300 r. p.n.e.).
Wieś powstała w początkach XIV wieku. Sugeruje to fakt, że w 1349 roku została ona kupiona przez Mikołaja z Krzeszowa za 34 grzywny srebra od Apeczki (syna Buessona) z Wiadrowa. Początki historii są słabo udokumentowane. Nie ma dokładnych dat wskazujących, do kiedy Leszczyniec należał do cystersów (mieli oni tu dziedziczne sołectwo). Wiadomo natomiast, że w XVII wieku osada była własnością hrabiego von Schaffgotsch. W czasie lat rozwoju wsi, stworzył się podział na Leszczyniec stary czyli Dolny i Leszczyniec nowy czyli Górny. Taki podział z małymi zmianami utrzymywał się do I Wojny Światowej.


W roku 1649 we wsi miały miejsce bunty chłopskie przeciwko zbyt dużym obciążaniom, między innymi tych, którzy dowozili jęczmień do Kowarskiego Browaru. W tym czasie Leszczyniec był własnością hrabiego von Tscherin.
W 1726 roku z wsi Leszczyniec i Szarocin płacono 115 talarów podatku. W 1765 roku z Górnego Leszczyńca płacono 3929 talarów podatku, a z Dolnego tylko 843 talary. Był on wtedy własnością barona von Hochberga. W Górnym mieszkało 55 zagrodników, 38 chałupników i 12 kmieci, a w Dolnym 15 zagrodników, 10 chałupników.
Około 1801 roku podjęto próbę eksploatacji rudy żelaza przez gwarectwo „Frohe Erwartung”. Próba się nie powiodła i już w 1803 roku zaniechano prac górniczych. W dziejach wsi trudnym okresem był czas trwania wojen napoleońskich, który doprowadził we wsi do buntu. Aby bunt uciszyć w 1808 roku wysłana została karna ekspedycja wojskowa. W tym 200 żołnierzy konnych, 800 żołnierzy pieszych, 200 huzarów ze Świdnicy i 200 z Wrocławia. Zostali oni zakwaterowani w części dolnej wsi.


Z początkiem XIX wieku Leszczyniec był już bardzo dużą wsią z dobrze rozwijającym się ośrodkiem tkactwa chałupniczego. Oprócz tego zajmowano się tu również produkcją wapna. W 1825 roku w Dolnym Leszczyńcu istniały 25 domy, młyn wodny, a właścicielem był J.C. Albertiz, z kolei Górny był wówczas własnością Pana w Pisarzowicach. Stało w nim około 100 domów, kościół ewangelicki, funkcjonowała szkoła ewangelicka wraz z 2 nauczycielami, młyn wodny, bielnik, a pracowało 127 krosien.
W kolejnych latach następowały zmiany i w 1840 roku dolna cześć wsi, została w rękach hrabiego von Mulinen. Działał w niej młyn wodny, cegielnia, gospoda, pracowało 34 warsztaty tkackie, a w górnej części stały dwa kościoły - ewangelicki i katolicki, a w Dolnym Leszczyńcu pracowało 116 warsztatów tkackich. W 1871 roku w dolnej części wsi powstała fabryka porcelanowych oprawek do żarówek.
W XIX wieku, dzięki powstaniu grupy RGV, Leszczyniec stał się popularnym miejscem letniskowym, z karczmą sadową i zajazdem, w którym były miejsca noclegowe.


W 1905 roku została przeprowadzona kolej z Kamiennej Góry, którą połączono tunelem z linią kolei z Jeleniej Góry do Kowar. Spowodowało to dodatkowe ożywienie wsi. Turystyka rozkwitała, polecano tę miejscowość, jako romantyczny zakątek. Przed rokiem 1939 znajdowały się w Leszczyńcu dwie gospody i kwatery prywatne. Z czasem turystyka zamierała i tak, po 1945 roku, wieś straciła charakter miejscowości letniskowej i zaczęła się wyludniać jej górna część. W zakładzie, gdzie odbywała się produkcja porcelany elektrotechnicznej, doszło do modernizacji i włączenia zakładu w skład „Polamu” z Mysłakowic. W 1987 roku zawieszono pasażerskie przejazdy kolejowe, a następnie zlikwidowano linię. Spowodowało to kolejne utrudnienie dla odtworzenia ruchu turystycznego. W 1988 roku wymienia się we wsi około 40 gospodarstw rolnych.

SiteLock