Wioski w Rudawach

Mapa

Otwórz mapę
Rudawy Janowickie
turystyka, tajemnica, marzenia...

Historia Bobrowa

Bobrów

345-360 m n.p.m.

Miejscowość położona w dolinie Bobru na wysokości 345-360 m n.p.m. Jej wschodnia część dotyka Gór Sokolich w Rudawskim Parku Krajobrazowym. Rozciąga się na przestrzeni 2 km po obu stronach rzeki Bór, wzdłuż której biegnie szosa prowadząca z Łomnicy do Trzcińska.

Bobrów leży w gminie Mysłakowice. Położony jest blisko Jeleniej Góry, więc posiada skromne zaplecze handlowo-usługowe. Do wsi dochodzi komunikacja miejska.
Wieś ma odmienny układ przestrzenny w porównaniu do innych miejscowości. W dolnej części, Bobrów, wręcz zlewa się z Wojanowem tworząc zwarty zespół, natomiast górna część miejscowości oddzielona jest przewężeniem doliny Bobru stworzonej przez góry Buczek i Dębek. We wsi zachowało się dużo starych domów z XIX i początku XX wieku. Wymienić tu można domy o charakterze willowym, pensjonatowym, chaty drewniane, murowano-drewniane o konstrukcji przysłupowej i szachulcowej.



Historia
W 1592 r. wieś ta nazywano Boberstain, w 1668 r. Boberstein, a od 1945 r. Bobrów.
Z niektórych (niepotwierdzonych) informacji powstanie Bobrowa możemy datować na wiek XV. Sugerują one, że miejscowość powstała później niż sąsiedni Wojanów. Prawdopodobnie około 1450 r. istniał przy rzece Bóbr zamek-strażnica. Kolejną informacją, która nie jest potwierdzona do końca, to obecność w XVI wieku wieży rycerskiej oraz małej warowni. Nasuwa tu myśl, że owa wieża została przebudowana w stylu renesansowym. Kolejne źródła podają, że w okresie wojny 30–letniej budowla została znacznie zniszczona. Właścicielami jej była rodzina von Zedlitz, która sprzedała majątek w 1669 r. Annie von Nostitz. Ona z kolei sprzedała go za kwotę 7,5 tyś talarów przeorowi Jezuitów z Jeleniej Góry - Hansowi Kottig.


Bobrów w roku 1726 wymieniany jest, jako spora wieś, z której przychodził podatek w kwocie 209 talarów, a majątek przynosił 616 talarów. 39 lat później majątek Bobrowa szacowano na 13 797 talarów. Wieś zamieszkiwana była przez niewielu ludzi w tym 16 zagrodników, 6 rzemieślników, 21 chałupników, 6 kmieci. Niewiele lat później bo 21 zwiększyła się liczba zagrodników do 55, w dokumentach wymieniany jest folwark i młyn wodny. Zapiski z 1737 r. wskazują, że kolejnym posiadaczem Bobrowa był hrabia von Schaffgotsch. Z dalszych informacji wynika, że wieś do 1769 r. była własnością jezuitów, który następnie został odebrany im za długi. W 1776 r. Bobrów, w drodze licytacji, przeszedł za kwotę 10 tys. talarów w ręce Daniela von Buchs.
Bobrów i Wojanów, jako miejscowości sąsiadujące, dość często miały jednego właściciela.


W 1825 roku wieś była już znacznie rozrośnięta, liczyła 71 domów, folwark, młyn wodny oraz szkołę ewangelicką. Wieś nie miała kościoła, wierni uczęszczali do parafii ewangelickiej w sąsiednich Karpnikach lub do parafii katolickiej w przyległym Wojanowie. Właścicielem Bobrowa był wówczas Karl Sigismund von Rothkirch. Następnie w 1836 r. Bobrów przeszedł w ręce Ernesta von Kockwitz. Zapłacił on za nią kwotę 24 460 talarów. Bobrów z każdym rokiem się rozrastał przybywało domów, powstała wspólna poczta za wsią Wojanów. Przebudowany około 1870 r. dwór renesansowy na wspaniałą rezydencję wraz z zabudowaniami stał się obiektem polecanym, jako atrakcja turystyczna. Był często opisywany w większości ówczesnych przewodników.

W związku z tym, że wieś jest malowniczo położona i leży blisko Jeleniej Góry, dodatkowo przecina trasę na Góry Sokole i Szwajcarkę (jeden z elementów należący do parku romantycznego zamku w Karpnikach), zaczęła się rozwijać, jako osada letniskowa. W XIX wieku sporo domów w we wsi przekształcono na pensjonaty dla turystów. Niestety wojna zrobiła swoje i tak po 1945 r. Bobrów stracił charakter wsi letniskowej i podupadł. Wspomniana rezydencja przetrwała w stanie nienaruszonym zmieniając przez lata swoje funkcje. Z czasem Bobrów stał się wsią rolną, otaczały go użytki rolne, które były poprzerastane zagajnikami świerkowymi. W 1978 r. w Bobrowie funkcjonowało 40 gospodarstw rolnych i ferm, a w 1988 r. w wykazach widnieją już tylko 24 gospodarstwa. Obecnie uprawa roli nie jest już głównym zajęciem mieszkańców.



Literatura:
1. "Słownik geografii turystycznej Sudetów. Rudawy Janowickie". Red. M. Staffa. Wyd. I-BIS. Wrocław 1998

SiteLock